«Μου το παίζουν μωρές παρθένες»

Δύο χρόνια και είκοσι μέρες πριν. Η βραδιά αναμένονταν ονειρική. Εξελίχθηκε εφιαλτική. Ο νέος νέος Παναθηναϊκός με υπέρλαμπρα αστέρια τους Ζιλμπέρτο, Σισέ, Κατσουράνη, Λέτο είχε διασυρθεί από μια ομάδα του συρμού. Η Σπάρτα Πράγας, μια από τις πελάτισσες του Τριφυλλιού τα προηγούμενα χρόνια, είχε σκορπίσει στους πέντε άνεμους τον Παναθηναϊκό κερδίζοντάς τον με 3-1 στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Αγωνιστικά ήταν ένα ματς που φέρει αρκετές ομοιότητες με το χθεσινό στο Τελ Αβίβ. Η κρίση που δημιουργήθηκε ίσως ήταν χειρότερη από τη μπόρα η οποία ξέσπασε χθες. Γιατί τότε οι προσδοκίες ήταν γιγάντιες. Λογικό. Με τόσα χρήματα για μεταγραφές, τέτοιους παίκτες στο ρόστερ, διοίκηση μπετόν αρμέ και προπονητή τον Τεν Κάτε, τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει ένας φίλος του Τριφυλλιού; Θυμήθηκα σήμερα τα όσα ακολούθησαν τότε λίγα λεπτά μετά το τέλος του διασυρμού από τη Σπάρτα.

Πρόσωπα χαμένα. Θυμάμαι να κάνουν δηλώσεις μόνο οι νεοφερμένοι του Παναθηναϊκού και οι υπόλοιποι να μουρμουράνε γιατί οι συμπαίκτες τους μιλούσαν (αιώνιο κακό αυτό στην Ελλάδα να δαιμονοποιούνται όσοι δημοσιοποιούν τις απόψεις τους). Περιμένοντας να ολοκληρωθεί η συνέντευξη Τύπου, στη μικτή ζώνη του γηπέδου της Σπάρτα, περίμενα πως και πως εξηγήσεις στα δεκάδες ερωτήματα. Πιο κατάλληλος πέραν του Τεν Κάτε για να εξηγήσει, ήταν ο βοηθός του Χέραλντ Φαν ντερ Λεμ. Ο Τζέρι, για τους παροικούντες την Παιανία, είχε αναλάβει να δει τη Σπάρτα και να την αναλύσει στον Τεν Κάτε προτού ο τότε προπονητής του Παναθηναϊκού έδινε τις κατευθύνσεις στους ποδοσφαιριστές του. Ο Φαν ντερ Λεμ στάθηκε και χωρίς κόπο εκ μέρους μου, δέχθηκε να μιλήσει. Και να εξηγήσει ό,τι τον ρωτούσα. Δεν εξετάζω εδώ την κουλτούρα αυτών των ανθρώπων, η οποία όμως πρέπει να γίνει κάποτε μάθημα σε εμάς. Ήθελε όμως να τα πει. Ο Φαν ντερ Λεμ διακριτικά τα… έριξε στους παίκτες, υπογραμμίζοντας λίγο – πολύ όταν όσα συνέβησαν στο γήπεδο τα είχε αναλύσει στον Τεν Κάτε.

Την ώρα που μιλούσα στον Φαν ντερ Λεμ, έπιασα με την άκρη του ματιού μου 30 μέτρα παραπέρα τον Κώστα Αντωνίου να πηγαινοέρχεται νευρικά γύρω από το πούλμαν του Τριφυλλιού, έχοντας «καρφωμένη» τη ματιά του πάνω στον Ολλανδό βοηθό προπονητή. Μόλις έφυγε ο Φαν ντερ Λεμ, πήγα προς τον Αντωνίου. Πάνω στη συζήτηση ο τότε διευθυντής ποδοσφαίρου του Παναθηναϊκού ρώτησε τι μου είχε πει ο Φαν ντερ Λεμ. Στη γενική ιδέα ότι «εμείς τα είχαμε πει όλα στους παίκτες αλλά αυτοί δεν υπάκουσαν στις οδηγίες», ο Αντωνίου εξερράγη. Ήταν μια έκρηξη της στιγμής με το αίμα να βράζει, από αυτές που δύσκολα ξεχνιούνται. «Μια ζωή τα ίδια. Οι Ολλανδοί δεν φταίνε σε τίποτα. Ή η διοίκηση θα φταίει ή οι παίκτες. Την προετοιμασία εγώ την έκανα; Τους παίκτες μόνος μου τους διάλεξα; Την ενδεκάδα εγώ την επέλεξα; Άντε να μην ανοίξω το στόμα μου γιατί θα πω πολλά. Μου το παίζουν μωρές παρθένες ότι δεν μιλάνε στον Τύπο και δεν διαρρέουν τίποτα αλλά εγώ ξέρω καλά τι γίνεται», ήταν κάποια από όσα είπε και δεν δημοσιεύτηκαν τότε.

Το ίδιο βράδυ ο Αντωνίου τα είπε ένα χεράκι με το ολλανδικό τιμ. Τις επόμενες μέρες τα είπε σε παρόμοιο ύφος και στους ποδοσφαιριστές. Ο Παναθηναϊκός λίγες μέρες μετά στη ρεβάνς επικράτησε 3-0 της Σπάρτα Πράγας, πήγε στα πλέι οφ του Τσάμπιονς Λιγκ και έβαλε στην τσέπη ένα σωρό λεφτά.

Η ιστορία είναι διδακτική. Λένε πως λαός που ξεχνάει ή αγνοεί την ιστορία του δεν έχει μέλλον. Το αυτό ισχύει και στο ποδόσφαιρο. Το παρελθόν βοηθάει να κατανοήσουμε το παρόν. Εκείνη πρόκριση δεν ήρθε φυσικά χάρη στον Αντωνίου. Ήρθε, όμως, και επειδή κούνησε το δαχτυλάκι του και τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα στον Παναθηναϊκό. Για την παρουσία του Αντωνίου ως διευθυντή ποδοσφαίρου γράφει κανείς βιβλίο. Ίσως πολλά κεφάλαια του να είναι αρνητικά. Προφανώς έκανε πολλά λάθη γιατί σε αυτή τη θέση έμαθε στου… κασίδι το κεφάλι. Αλλά η παρουσία του στο πλευρό της ομάδας ήταν τέτοια που φάνταζε -και ήταν- απαραίτητη. Συνήθως με άγριο ύφος, ο Αντωνίου δεν επιχειρούσε να το παίξει καλός. Είτε για το καλό του συλλόγου είτε -και- από προσωπική φοβία για τις ευθύνες του, ο Αντωνίου δημιουργούσε καταστάσεις για να βγει το Τριφύλλι από αγωνιστικά αδιέξοδα. «Σόκαρε» τα αποδυτήρια και το τεχικό τιμ. Ένα τέτοιο σοκ χρειάζεται τώρα ο Παναθηναϊκός. Μόνο που λείπει κάποιος που θα μπορούσε να το προκαλέσει.

 

Be Sociable, Share!
  • Holy

    Aγαπητέ Σταμάτη,
    πολύ ωραίο το Blog σου!! Σχετικά με την τελευταία σου ανάρτηση,ξεκαθαρίζω οτι είμαι φανατικός Τεν Κατικός:),κάτι δε μου κολλάει.
    “Μια ζωή τα ίδια. Οι Ολλανδοί δεν φταίνε σε τίποτα” αυτό δήλωσε ο κ.Αντωνίου??Γιατί αν δήλωσε αυτό τότε γιατί δε σε έπιασαν τα γέλια?Εδώ και πόσα χρόνια ο προπονητής την πληρώνει στην ομάδα μας(το οποίο είναι παγκόσμιο φαινόμενο αλλά σε εμάς είναι σε εντονότερο βαθμό).
    Δηλαδή πόσο δύσκολο είναι να καταλάβουμε οτι αν ο παίκτης κάνει μια γκέλα η χάσει ένα άχαστο μπορεί να πάει στράφει όλο το σχέδιο?70%,για να μη πω παραπάνω στις πιο πολλές ομάδες που είναι καλοστημένες και υγιείς,παίζει ρόλο η μέρα και η ποιότητα του ποδοσφαιριστή! Μετά έπονται τα άλλα.
    Στην ουσία του άρθρου σου όμως είμαι κάτι παραπάνω από σύμφωνος!Λείπει αυτό το πρόσωπο που ταρακουνάει τα πράγματα!

    Το αν ο κ.Αντωνίου είχε αυτή την ικανότητα δε το γνωρίζω.Αυτό που ξέρω είναι οτι κατηγορήθηκε από το Ολλανδο ως υπονομευτής του Έργου του σε συνεργασία με κάποιους παίκτες οι οποίοι χθες ήταν τουλαχιστον προκλητικά αδιαφοροι για να μην πω τίποτε άλλο βαρύτερο.

    Πολυ ωραίες απόψεις πάντως στο μπλογκ