«Ρε Γιούρκα, κόψε τον πληθυντικό»

Μια φορά στο τόσο φτιάχνω το αρχείο μου. Έχοντας δουλέψει 14 χρόνια σε εφημερίδες, το χαρτί δεν το αντικαθιστώ με τίποτα. Και επομένως το αρχείο μου είναι φάκελοι ολόκληροι (καμιά 50αριά, για να αφήσω έξω κουτιά και κουτάκια). Οπισθοδρομικός; Μπορεί. Αλλά έχει άλλη χάρη συγκριτικά με την ηλεκτρονική μορφή. Ξετρύπωσα μέσα σε ένα φάκελο συνεντεύξεων αυτή του Γιούρκα Σεϊταρίδη. Χειμώνας του 2001 ήταν. Στην «Αθλητική Ηχώ». Εποχή της απόλυτης απαγόρευσης για την… αντιπολιτευτική στη διοίκηση του Παναθηναϊκού (Τζίγκερ από πίσω, Φιλιππίδης εμπρός) «Ηχώ» αλλά τότε είχαμε «μπουκάρει» στην Παιανία με διπλό χτύπημα με λίγες μέρες διαφορά, προϊόντα των οποίων ήταν οι παρθενικές συνεντεύξεις των νεοαποκτηθέντων τότε Γιούρκα και Μπόατεγκ! Βλέποντας ξανά τη συνέντευξη του Γιούρκα μελαγχόλησα.

Θυμήθηκα που ο Σεϊταρίδης κοιτούσε συνεχώς το πάτωμα όταν μας έδινε τη συνέντευξη. Γέλασα στην ανάμνηση του να μου απευθύνεται συνεχώς στον πληθυντικό. «Ρε Γιούρκα με κάνεις και αισθάνομαι γέρος. Είσαι 20, είμαι 23. Τι καταλαβαίνεις; Κόψε τον πληθυντικό», του είχα πει. Αυτός εκεί. Ένιωσα παράξενα όταν μου ήρθε στο μυαλό η ανασφάλεια του Γιούρκα για το τι θα γράφαμε από τη συνέντευξη. «Μα, ό,τι είπαμε», του είχα απαντήσει. «Τι, κι αυτό που σου είπα για το μπιλιάρδο και τα αυτοκίνητα;», είχε ρωτήσει έντρομος. Τελικά σαν να το είχε προβλέψει από τότε. Ήταν επιρρεπής στα… τριγύρω του ποδοσφαίρου.

Δεν θα ήταν πάνω από έξι μήνες από τη συνέντευξη και άντίκρισα ένα απόγευμα έξω από το γήπεδο της Λεωφόρου τον Γιούρκα να βγαίνει από μια Mercedes, αν θυμάμαι καλά. Με χαιρέτησε ψυχρά. Ο πληθυντικός είχε κοπεί, όπως και τα χαμόγελα. Έδειχνε να έχει πια «αέρα». Καλό σημάδι από τη μία, είχα σκεφτεί. Αλλά μήπως «φουσκώνουν τα μυαλά του;», ήταν η άλλη σκέψη. Όσο κυλούσε ο καιρός τόσο πιο απόμακρος γίνονταν ο Σεϊταρίδης. Παρέα δεν κάναμε ποτέ για να με πειράξει αλλά η αλλαγή της στάσης του μου θύμιζε πως στο… αλισβερίσι δημοσιογράφων – παικτών μονίμως οι πρώτοι είναι και χαμένοι και δαρμένοι. Στη διάρκεια του Euro 2004 στην Πορτογαλία όπου είχα βρεθεί για λογαριασμό της «Ηχούς», ο Σεϊταρίδης είχε γίνει πια σταρ κανονικός. Τόσο που θυμάμαι ακόμα την έκπληξη δύο συναδέλφων μου όταν μετά από μία προπόνηση της Εθνικής ο Γιούρκας περνώντας μπροστά μου με χαιρέτησε! Αν δεν με απατά η μνήμη μου ήταν ο μοναδικός που δεν μίλησε καθόλου στο Euro.

Τα χρόνια πέρασαν. Μαθαίναμε όλοι τα νέα του Σεϊταρίδη και κυρίως ότι ασχολούνταν πια πολύ περισσότερο με τα τριγύρω παρά με το ποδόσφαιρο. Όταν επέστρεψε στον Παναθηναϊκό ο Γιούρκας όχι απλά δεν «κουβάλησε» την εμπειρία από το εξωτερικό στη σχέση με τα ΜΜΕ αλλά έγινε χειρότερος στην επαφή του, θεωρώντας ότι έχουν δημιουργήσει στρεβλή εικόνα στον κόσμο γι΄αυτόν. Πιο άδικη κρίση δυσκολεύομαι να θυμηθώ. Η στήριξη που έτυχε ο Σεϊταρίδης στην επιστροφή του ήταν απίστευτη έως αναπάντεχη. Το ζήτημα είναι ότι όσα ηλεκτροσόκ και να υπέστη ο ποδοσφαιριστής Σεϊταρίδης δεν επανεμφανίστηκε παρά αραιά και που.

Δύο χρόνια μετά την επιστροφή του, ο Σεϊταρίδης αδυνατεί να βρει ομάδα να φύγει. Στον Παναθηναϊκό ο Φερέιρα τον πήρε στην 20άδα της αποστολής με τη Μακάμπι γιατί είναι τραυματίας ο Μαρίνος: είναι πλέον συμπληρωματικός έως βαρίδι. Και σίγουρα σε αυτό φταίει μόνο ένας: ο Γιούρκας. Δεν με ενδιαφέρει εάν ο Σεϊταρίδης έγινε πλούσιος από το ποδόσφαιρο ή έχασε όλα τα χρήματα σε λάθος επενδύσεις. Με στεναχωρεί που αδίκησε τόσο πολύ τον εαυτό του: εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων. Κρίμα…

Be Sociable, Share!