Έγκλημα εκ προμελέτης η πώληση Σισέ

Πρώτη φορά που έφτασε σε δημοσιογραφικά αυτιά η πληροφορία ότι ο Τζιμπρίλ Σισέ εξετάζει το ενδεχόμενο να φύγει από τον Παναθηναϊκό ήταν το περασμένο καλοκαίρι. Με νωπές ακόμα τις δάφνες του από την καθοδήγηση της ομάδας στο νταμπλ και τον ίδιο να έχει κερδίσει το προσωπικό στοίχημα της επιστροφής στην Εθνική Γαλλίας, ο Σισέ άρχισε να το συζητάει. Ήταν η περίοδος που στον πολυμετοχικό τα είχαν ξανασπάσει και οι Νικόλας Πατέρας – Ανδρέας Βγενόπουλος αποχωρούσαν από το προσκήνιο. Τότε ο Γάλλος «ψήθηκε» να μείνει γιατί έπεσαν πάνω του πολλοί, μεταξύ των οποίων ο φίλος του (κατά δική του δήλωση) πρώην πρόεδρος της ΠΑΕ, Νικόλας Πατέρας. Εάν έφευγε τότε, ο Παναθηναϊκός θα έβαζε στο ταμείο του περίπου 3 εκατ. ευρώ περισσότερα απ’ όσα θα βάλει τώρα.

Η δεύτερη φορά που πλησίασε στο «αντίο» ήταν το χειμώνα. Ζεστά τα 9 εκατ. ευρώ της Γαλατασαράι. Δεν τα πήρε γιατί αφενός «δεν ψήνονταν» από το τουρκικό πρωτάθλημα και αφετέρου -κυρίως- φοβήθηκε ο Παναθηναϊκός να τον δώσει. Η… Ουρουγουάη που θα έπρεπε να κρυφτούν οι διοικούντες εάν τον παραχωρούσαν (η ηπιότερη απειλή που άκουσε ο Δημήτρης Γόντικας στην ατυχή έμπνευσή του να συναντηθεί τότε με εκπροσώπους των οργανωμένων οπαδών και να προσπαθήσει να τους καθησυχάσει – κάτι το οποίο για την ιστορία του το χρέωσε ο Γιάννης Βαρδινογιάννης με αποτέλεσμα η σχέση τους να περάσει τριγμούς-) στάθηκε αρκετή. Τα υπόλοιπα περί προτροπής Πατέρα είναι μεν αληθινά αλλά όχι καθοριστικά για την τότε παραμονή του.

Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, όμως, την τρίτη ήρθε -ή έρχεται τέλος πάντων- η αποχώρηση. Ο Σισέ όντως «στράβωσε» στο ντέρμπι της ντροπής του «Καραϊσκάκη». Αλλά να λέμε αλήθειες. Εάν ο Παναθηναϊκός δεν ήθελε να τον πουλήσει και παράλληλα εάν έβλεπε ότι υπήρχε ενδιαφέρον από τους μετόχους να συνεχίζουν να στηρίζουν την ομάδα, ο Γάλλος δεν θα το κουνούσε ρούπι. Δεν είναι βλάκας. Ήξερε ότι συνθήκες σαν αυτές που βρήκε στο Τριφύλλι δύσκολα θα έβρισκε αλλού. Επιπλέον λάτρεψε τη μεγάλη ζωή στην Ελλάδα. Πήγαινε όπου ήθελε, έκανε ό,τι ήθελε, έπαιζε δεν έπαιζε καλά αποθεώνονταν και γενικά λατρεύονταν σαν Θεός ακόμα και από τα δυσκοίλια ελληνικά ΜΜΕ.

Τούτη τη φορά, όμως, κανείς δεν έκανε τίποτα. Το έδαφος προετοιμάστηκε κατάλληλα. Η πλευρά Βαρδινογιάννη με τέλειο τρόπο κατέδειξε ότι χωρίς πωλήσεις και κυρίως χωρίς πώληση Σισέ, ο Παναθηναϊκός καταστρέφεται. Ο μεγαλομέτοχος πόνταρε εκ του ασφαλούς. Ήξερε ότι πιθανότατα ουδείς εκ των μετόχων θα έβαζε χρήματα άρα πάλι η διοίκηση θα πήγαινε σε αυτόν και επομένως θα μπορούσε να περάσει όποια φιλοσοφία ήθελε. Αλλά γνώριζε πως και το αντίθετο να συνέβαινε, δηλαδή να συμμετείχαν οι μέτοχοι στην αύξηση, πάλι κερδισμένος θα ήταν αφού θα έβγαζε τη σεζόν βάζοντας ελάχιστα χρήματα. Όπως λέει και ένας γνωστός «win- win situation». Θα πει κανείς «μα ο Τζίγκερ δεν ήθελε τον Σισέ;». Είναι πολύ ακριβός για την τσέπη του αυτή την εποχή. Μια εποχή που ο όμιλος Βαρδινογιάννη ευημερεί μεν, έχει αποφασίσει δε στρατηγικά ότι χρήματα στο ποδόσφαιρο γιόκ…

Και οι άλλοι; Τι έκαναν οι άλλοι μέτοχοι για να εμποδίσουν το διαφαινόμενο σοκ; Τίποτα. Σφύριζαν αδιάφορα οι Βγενόπουλος, Πατέρας, Γιαννακόπουλος (αλλά και Ζολώτας, Δάβαρης, Νίκας, Ξυλάς). Ο Πατέρας αυτή τη φορά δεν σήκωσε το τηλέφωνο να  πει «Τζιμπρίλ μείνε για να στηρίξεις την ομάδα». Θα έμενε ο Γάλλος εάν γίνοντα αυτό; Ας απαντήσει ο καθένας μόνος του. Πάντως, δεν το έκανε. Οι υπόλοιποι όχι μόνο δεν έβαλαν λεφτά αλλά είτε στήριξαν τη φιλοσοφία «πωλήσεις ή διάλυση» (Γιαννακόπουλοι, Νίκας) είτε φρόντισαν με διάφορους τρόπους να ασκούν αυτή την εκ του ασφαλούς αντιπολίτευση όπως κάνει δεκαετίας η Αριστερά στην Ελλάδα.

Εν κατακλείδι, ο Σισέ έγινε θυσία στον πολυμετοχικό πόλεμο. Ήταν το καλύτερο πιόνι στη σκαριέρα της εξουσίας. Και χρησιμοποιήθηκε με το χειρότερο τρόπο. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα μάλλον στον πολυμετοχικό…

Be Sociable, Share!