«Ντέμη μας έπιασαν»

Επτά χρόνια πίσω. Το ωραιότερο καλοκαίρι της Ελλάδας. Μια παραμυθένια διαδρομή αρχής γενομένης από την κατάκτηση του Euro έως το πέρας των Ολυμπιακών Αγώνων. Μια από τις ευλογίες της δημοσιογραφίας είναι η δυνατότητα να βρίσκεσαι εντός σε όλα αυτά. Στο πολύ μακρινό -βάσει όσων συμβαίνουν τώρα στη χώρα μας αλλά και στη ζωή καθενός- 2004 η τύχη μου χαμογέλασε χωρίς τσιγκουνιές. Μόνο ως τύχη μπορεί να καταχωρηθεί στη μνήμη το γεγονός ότι έζησα από μέσα όλη την πορεία του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος αλλά και τη διαφορετική μαγεία των Ολυμπιακών Αγώνων. Θα είχε πραγματικό ενδιαφέρον εάν όλοι οι απεσταλμένοι των ελληνικών ΜΜΕ στην Πορτογαλία ενώναμε κάποια στιγμή τα βιώματα και τις εικόνες μας σε ένα βιβλίο. Είναι τόσα πολλά αυτά που έχει κρατήσει ο καθένας. Υπήρχε μια γλυκιά συμμετοχή έως και… συνενοχή σε εκείνη την προσπάθεια της Εθνικής ομάδας. Δεν έχει σημασία γιατί συνέβη αλλά συνέβη.

Ένα απλό παράδειγμα, μια όμορφη προσωπική εικόνα, συνέβη την παραμονή του προημιτελικού με τη Γαλλία. Ο Οτο Ρεχάγκελ κατόπιν και παρότρυνσης της ομάδας των λοχαγών -για να χρησιμοποιησούμε και μια Πασοκική έκφραση- είχε δώσει άδεια στους διεθνείς από το απόγευμα και μετά να κάνουν ό,τι θέλουν. Βεβαίως με συγκεκριμένη ώρα σιωπητηρίου. Μετά από μια ακόμα νυχτερινή επίσκεψη στο γειτονικό του ξενοδοχείου όπου είχαμε καταλύσει μαζί με την αποστολή της Εθνικής, Pizza Hut, η επιστροφή έμοιαζε παρόμοια με τις προηγούμενες. Συζητήσεις για το τι ακόμα μπορεί να πετύχει η Εθνική, για τα χρήματα αλλά και τα καθαρά ρούχα που τελειώνουν (όλοι μα όλοι είχαμε προμήθειες μέχρι το τέλος του ομίλου, προβλέποντας αποκλεισμό…). Ώσπου είκοσι μέτρα μακριά από την είσοδο του ξενοδοχείου πετύχαμε αγκαλιά σε τρυφερό ενσταντανέ -που λένε και στα μεσημεριανά- τον Ντέμη και τη Δέσποινα. Πρώτη μας είδε η Βανδή και “πάγωσε” σαν να λέει «ωχ μας έπιασαν». Ο Νικολαΐδης πιο cool χαμογέλασε, χαιρέτησε και αφού έδωσε ένα τελευταίο φιλί στη Δέσποινα έφυγε για το ξενοδοχείο. Ήταν σίγουρος ότι στην ενοχή του για την παραβίαση του ωραρίου θα υπήρχε η συναυτουργία μας μέσω της συγκάλυψης. Όπως και έγινε και το θέμα έμεινε στο συρτάρι. Φαντάζομαι επτά χρόνια μετά το… έγκλημα παραγράφηκε.

Αυτή ήταν η «δική μου» Εθνική. Κατακτητές της κορυφής με μια παγκόσμια συνωμοσία για την επίτευξη του στόχου.

Be Sociable, Share!